به من مي‌گه: ” بي بي تو زيادي مهربوني” و من مي‌رم تو فكر: مگه مهربوني هم حد ومرزي داره؟ زيادي؟ زياد تر از چي؟ از حدش؟ مي‌رم و مي‌رم و مي‌رم تو افكارم وعملكردهام شنا مي‌كنم بعد ترديد مي‌آد به سراغم:
من آيا دارم معامله مي‌كنم؟ آيا اگه نيكي رو در دجله مي‌ندازم به طمع زمانيه كه در بيابان بهم پسش بدهند؟ آيا به خاطر ترس از بيابانه كه در دجله نيكي مي‌ندازم؟ نمي‌دونم. نمي دونم. اين روزها خيلي خودم رو زير سوال مي‌برم. حالم هيچ خوش نيست. تو دلم يخ زده. حس مي‌كنم پاهام تو زمين گلي اي فرو رفته بوده كه الان خشك شده. پاهام سنگينه. نمي‌تونم به راحتي بلندشون كنم. چي به روزم اومده؟ زنده شدن حرف هاي گذشته. پدربزرگ من يه زماني با زير آب زني هاي مادربزرگم دار و ندارش رو به نام دخترش مي‌كنه و چيزي برا بابام وعموهام نمي‌ذاره. الان زنعموها با عمه زاده ها دشمنند. اي بابا. بيخيال شيد. زندگي ارزش كينه توزي نداره ها. گوششون بدهكار نيست. من حتي بابا كه فوت كرد انحصار وراثت هم نكردم. ديگه برام مهم نبود. بابام چيزي نداشت. برام هم مهم نبود كه برده اند وحقشون رو زمان جواني شون كي خورده بود. من معتقد بودم دنيا حساب و كتاب داره. بگذريم. بعد از اين همه سال كه گذشته و من به همه شون گفتم اگه مي‌دونيد مالي هست كه من بايد انحصار وراثت براش انجام بدهم به من بگيد وهمه گفتند نه. حالا معلوم شده يه خونه از اجدادشون تو يكي از شهرستان ها هست كه مجبور شده اند پاي من رو هم وسط بكشند براش. خونه اون قدر ترسناكه و متروكه است كه كسي توش نمي‌ره ولي حالا سرش دعواشون شده و به من هم يه برگه داده اند كه برم انحصار وراثت كنم. علت هم اينه كه خونه به نام پدر پدر بزرگم بوده و هنوز اسم پدرم تو ورثه اش هست. اي بابا. خونه اي كه نه مي‌شه رفت توش و نه مي‌شه فروخت به چه دردي مي‌خوره ؟ مدارك رو دادم ه.ع كپي بگيره تا تابستون كه وقت داشته باشه بريم دنبالش. ديگه خودم تنها نمي‌تونم برم. حواس ندارم. بانك هم كه مي‌رم درست شده ام عين اين پيرزن ها كه از صد نفر مي‌پرسند كجا ي فرم چي بايد نوشت؟! عجب روزگاري شده. چي بوديم و چي شديم! ترس. فوبيا. آره. اين ترس هاي مرضي رو مي‌گن فوبيا. از بيرون رفتن مي‌ترسم. نگرانم. هوا كه تاريك مي‌شه مي‌ترسم. از تنهايي مي‌ترسم. حالم خرابه. خيلي خرابه. اين پاهاي گلي. اين گل هاي خشك شده. خيلي سنگينن. خيلي. سعي مي‌كنم. نه. پام تكون نمي‌خوره. تو فكرم بيام با چكش بيفتم به جون اين سفال ها كه به پام چسبيده. نه. پام زخم مي‌شه. ديدي خون اومد؟ ديدي؟ لعنتي. حالا اون گل هاي خشك شده رنگشون به قهوه اي سوخته مي‌زنه. شايد هم زرشكي. آره . رنگ خون خشك شده. اه. آب مي‌ريزم روشون. سنگين تر مي‌شن. ولي ول نمي‌دن. حالا همه جاشون يك رنگ مي‌شه. قهوه اي تيره تر. بايد پاهام رو ببرم؟ آره. بايد پاهام رو ببرم!ا
===
شما مي‌دونيد حباب شيشه اي به انگليسي مي‌شه
THE BELL JAR
؟